Column Cafe top 100

Als rechtgeaarde cafebezoeker ben je altijd op zoek naar leuke café’s. Wat zijn dan leuke café’s zult u vragen? Hoewel ik daar zo niet een, twee, drie een defenitie voor kan geven kan ik wel een aantal voorwaarden noemen waaraan ze voor mij moeten voldoen: warme aankleding café, attente en vriendelijke bediening, een goed product op tafel of bar zetten en een gezellige atmosfeer uitstralen. Met name dat laatste is wat ondefiniëerbaar. Het hangt sterk af van het moment. Is het gezellig druk of ben je maar een van de weinige gasten. Kom je gemakkelijk met andere mensen in kontakt of wordt je als vreemde eend in de bijt bekeken. Maakt de kastelein of bedienend personeel een praatje met je.

Een café is voor mij nog altijd een sociale ontmoetingsplaats die je als een warme deken moet omhullen.

Zo ontdekte ik jaren geleden de Café Top 100. In het begin was ik behoorlijk enthousiast. Het gaf me het gevoel dat ik met deze lijst in de hand de betere café’s in den lande zou kunnen vinden.

Nu, vele jaren later en enkele tientallen van die Top 100 café’s bezocht te hebben bekijk ik de lijst met gemengde gevoelens. Waarom zult u zeggen?

Het wordt georganiseerd door Horeca Misset Café een commerciëel blad dat in belangrijke mate afhankelijk is van reclame inkomsten. En als ik goed ben ingelicht zijn de brouwerijen en koffiebranders de grote animators achter de Café Top 100. Dus die willen allen hun naam wel een paar keer voorbij zien komen in die lijst van de Top 100. Verder moet die lijst ook van jaar tot jaar variëren. Dus elk jaar gaan er een paar uit de lijst en een stel nieuwe erin. In een lijst die niet of nauwelijks verandert is niemand geinteresseerd.

Nu een aantal punten van mijn kritiek op de Café Top 100. Ik heb door de jaren heen heel wat café’s bezocht die zowel hoog als laag op de lijst stonden maar waar ik de reden van dit verschil niet kon ontdekken. Maar tja, ik zit dan ook niet in de jury . . . dus waarschijnlijk mis ik wat kennis over hoe een cafébedrijf goed gevoerd moet worden. Hoewel, ik heb natuurlijk de ogen niet in mijn broekzak als ik in ‘n café kom. Zo zijn er ook café’s bij die in mijn ogen de titel café niet verdienen. Het zijn meer eet- en koffiehuizen dan dat je er gezellig ‘n glas bier gaat drinken. Dan vraag ik me af wat de jury bezield heeft om zulke café’s in de Top 100 op te nemen. Bedrijfsblindheid of commercie zou kunnen . . . maar ik bekijk het dan ook maar vanuit de ogen van een cafébezoeker.

Enfin, de Café Top 100 kan een leidraad zijn om de betere café’s in het land te ontdekken maar is zeker geen zaligmakend instituut. Er zijn nog vele andere café’s die nooit vernoemd worden maar waar aan alle voorwaarden voor een goed café voldaan wordt en waar een gezellige sfeer heerst.

Wellicht stelt u nu de vraag: Hoort Café De Hertog Jan Proeverij thuis in deze Café Top 100? Afgezien van de plaats die ze nu in deze Top 100 bekleden horen ze qua uitstraling en keuze aan diverse bieren hier zeer zeker in thuis.

Juupke

Column Oktoberfest

Als jullie dit lezen is inmiddels ‘s werelds grootste meerdaagse bierfestival ten einde. Jaarlijks bezoeken ca. 6,5 miljoen mensen dit volksfeest om zich te laven aan 1-literse pullen bier afkomstig van de 6 Münchener brouwerijen en hun honger te stillen met enorme hoeveelheden broodjes, worst, kip en andere typische duitse gerechten. De tenten van de brouwerijen puilen uit van ‘s morgens vroeg tot middernacht. Wil je een plaats bemachtigen dan moet je er tijdig bij zijn. In tegenstelling tot bovenstaande titel aangeeft begint dit 14 daagse feest altijd in september en eindigt begin oktober. Wil je wat meer details over dit feest lezen dan google maar eens naar: http://www.oktoberfest.de/de/

Inmiddels worden afgeleiden van deze Münchener oktoberfeesten overal ter wereld gevierd. Zelfs in Arcen! Dit jaar al voor de vierde keer op de feestweide van Café De Hertog Jan Proeverij.

Vrijdagavond wordt traditioneel geopend met lange tafels waaraan men plaats neemt. Uiteraard lekker wat te bikken en een halve liter bier om dit weg te spoelen. De muziek maakt dit geheel kompleet tot een echte Beierse avond . . . de rest moeten de bezoekers zelf doen. Al dan niet uitgedost in fraaie zuid duitse klederdracht.

Zaterdag is de topavond! Vroeg in de avond puilt de tent al uit. De feestband “Die Lustige Schlagerfreunden” staan garant voor een stukje top amusement . . . het dak gaat eraf! Laten we hopen dat dit niet van een herfststorm komt.

Zondagmiddag is de familiedag. Pa en ma met hun koters, opa’s en oma’s, vriendengroepen en andere dranklustigen zijn dan van harte welkom om dit 3-daags Arcener Oktoberfest mee af te sluiten. Of ik ook van de partij ben???? . . . uiteraard, zo’n feestje laat ik niet aan mijn neus voorbij gaan.

Juupke

Column Gepassioneerd

Volgens de Dikke van Dale betekent gepassioneerd: Hartstochtelijk voor iets zijn.

Als rechtgeaarde kroegtijger heb ik in de loop der jaren al vele café’s, al dan niet met bijbehorend terras, in den lande bezocht. Een van de dingen waar ik dan altijd op let is hoe men te werk gaat. Tja, zo heeft iedereen wel een afwijking. Loopt het als een goed geoliede machine of laat klooit en rommelt men maar wat aan.

De klooiers haal je er zo uit: ongeïnteresseerd, doof, blind, sjacherijnig lang gezicht waarbij ze elk moment op hun eigen bakes kunnen gaan staan, traag als dike stront door een kleine trechter, slecht verzorgd terras en/of bar, vettige glazen, platgeslagen pilsje of koffie met voetbad serveren . . . en zo kunnen we nog even doorgaan.

Gelukkig zijn de meeste horeca uitbaters wel klantgericht ook al laten ze nog wel eens af en toe een steekje vallen. Maar soms kom je juweeltjes in de bediening op café of terras tegen. Mensen die passie hebben voor hun vak en dit uitstralen. Klantgericht bezig zijn, schone tafels, opruimen, alert, snel met bedienen, ondanks drukte toch nog een kwinkslag kunnen maken en dan ook nog een mooi product voor je neus zetten.

Daar kan ik echt wel van genieten.

Juupke

Column Ergernissen

Elke horecabezoekers kan wel een paar punten opnoemen die fout (kunnen) gaan in een horecazaak in de omgang naar hun klanten. Maar daar wil ik het nu eens niet over hebben. Die zijn zo langzamerhand wel algemeen bekend.
Ook bij het bedienend personeel bestaan ergernissen naar hun klanten toe. Ik wil er enkele opnoemen in willekeurige volgorde. Uiteraard nadat ik mijn oor te luisteren had gelegd bij deze “fijngevoelige” horecamedewerkers.

Wellicht herkent u er een aantal:

Op vele terrassen werken jongelui (m/v) om een Eurootje bij te verdienen. Ze hebben nog niet zo veel ervaring en dan gebeurt het bij een vol terras. Het hele dienblad of enkele glazen kletteren op de grond. Een hoongelach stijgt op van het terras . . . plus nog wat verbaal commentaar.
Zo’n meisje of jongen, met zijn/haar puberale onzekerheid, zou op zo’n moment wel door de grond willen zakken. Het zal je zoon of dochter maar zijn.
NEE, ZOIETS DOEN WE NIET ! ! ! Steek ze liever een hart onder de riem als ze bij het volgende rondje uw tafel komen bedienen, zoiets als: “Je doet het best goed hoor en alles moet geleerd worden.”
Een groep mensen , jong of oud maakt geen verschil, komt het terras op en wil bij elkaar zitten. Dat mag best. Ze beginnen het terras te verbouwen, bestellen, drinken hun consumpties en vertrekken weer. Ravage. Het personeel mag alles weer op zijn plaats zetten.
Zouden deze lieden thuis, of ergens op bezoek, niet geleerd hebben de stoel weer op zijn plaats terug te zetten? ? ?
Terras bomvol en hiervoor geen enkel begrip tonen. Ongeduldig zwaaien als ware het seiners bij de marine. Of ergerlijk beginnen te knippen met de vingers. Ze willen op stel en sprong bediend worden terwijl ze kunnen zien dat men zijn best doet om zo snel mogelijk de klanten te helpen.
Dames en heren: Geduld is een schone zaak.
Klanten die regelmatig komen en waar je dan een praatje mee kunt maken omdat het rustig is. Maar nu is het druk en kun je ze die aandacht niet geven. Men is verbolgen en heeft hier maar weinig begrip voor.
Kun je je dat voorstellen bij Café De Hertog Jan Proeverij om een glas Heineken vragen . . . . Ja, ook dat komt voor!
Afrekenen: Men trekt de knip en de ober ziet in een oogwenk een aantal bankbiljetten zitten, €5 - €10 - €20 - €50. Men trekt een flap van 50 Euro tevoorschijn voor een klein bedrag af te rekenen. Op de vraag van: “ hebt u niet kleiner?” wordt glashard ontkend.
Ober komt met een vol dienblad aan om uit te serveren. Men wil behulpzaam zijn en begint de consumpties alvast van het blad af te pakken. Niet doen ! ! ! Groot risico dat de ober het evenwicht over het dienblad verliest met alle gevolgen van dien.

Dit is slechts een kleine opsomming van wat zaken die zich bij de horeca afspelen.

Ik zou willen zeggen: “Wat niet wilt dat u geschied doet dat ook een nader niet!”

Juupke

Column Sanseveria

Als de lente begint te ontwaken komt de planten- en dierenwereld, alsook deze columnist, weer tot leven. Onze weerkundigen voorspelden zelfs temperaturen tot 18 graden. De eerste mooie lentedag van dit jaar en dan blijf je niet thuis achter de sanseveria’s zitten wegkwijnen. Dus het stalen ros tevoorschijn gehaald en aan mijn fietstocht begonnen.

De Maas lag er prachtig bij in de stralende zonneschijn onder het strakblauwe zwerk. Verder langs de Maasoever richting Wellerlooi-Tuindorpen. Links en rechts staken de eerste bloemenkopjes al uit het gras, zoals o.a. het speenkruid. Over de toeristenweg achterlangs landgoed de Hamert. Het was al enkele jaren geleden dat ik hier geweest was. Grote stukken akkergrond waren terug gegeven aan de natuur. Veranderd in grote prachtige vennen die hier oorspronkelijk ook lagen. En zo te zien had de natuur er geen enkele moeite mee om dit gebied terug te veroveren. Een heerlijk gebied om te fietsen of wandelen.

Uiteindelijk doken de contouren van de Hertog Jan brouwerij op en kon ik mij bij café De HJ Proeverij laven aan een kostelijk glas gerstenat. Even naar buiten op het terras om een sigaar te roken en daar trof ik een aantal medewerkers die druk doende waren het terras lenteklaar te maken. Een flinke klus: borstelen, vegen, hogedrukspuit, tafels en stoelen plaatsen. Ik kan er uren naar kijken als mensen aan het werk zijn en dan ook nog het liefst met een glas bier en sigaar in de hand aanwijzingen geven. Die worden dan ook in dank aanvaard . . . denk ik ???

Zullen de toekomstige gasten zich realiseren hoeveel werk er in gaat zitten om het terras er piekfijn uit te laten zien. Is eigenlijk ook niet zo belangrijk als ze maar kunnen genieten van een lekker glas en de mooie rustige ligging.

Ik genoot in elk geval van de zon en de lekkere pilsjes.

Nee, als het aan deze jongen ligt zal het nog lang duren eer hij rustig achter zijn sanseveria’s zal blijven zitten.

Juupke

En mocht u nu denken: “ . . . die Juupke lult lekker, hij zal wel aandelen in ‘n café hebben”. Ik kan u gerust stellen: Juupke heeft geen aandelen in een café-bedrijf maar weet wel ‘n beetje wat er in die wereld te koop is.

Juupke

Column Bierprijs (2)

Afgelopen zomer dronk ik een pilsje in de jachthavenkantine. Deze jachthaven is een particuliere. Dus de eigenaar moet er zijn brood verdienen aan het liggeld. Zo zijn er ook verenigingshavens. Zo’n vereniging pacht dan de jachthaven en door veel zelfwerkzaamheid van de leden probeert men de ligkosten zo laag mogelijk te houden.

‘s Zomers gaan vele van deze bootjesbezitters er op uit in den lande. Deze passanten zijn van harte welkom in de andere jachthavens. Het maakt niet uit of het dan particuliere of verenigingshavens zijn. Tegen een liggeld blijven ze vaak één of meerdere dagen ergens liggen om van de omgeving te genieten.

Zo kwam er die dag ‘n passant binnen en bestelde een pilsje. Na 2 pilsjes wilde hij afrekenen. Dat is dan €3,50 zei de uitbater. De man foeterde dat het bier zo duur was. Hij zal wel gedacht hebben dat hij de tent aan het kopen was. Hij fulmineerde verder: “Bij hun in de verenigingshaven kostte een pilsje maar €1,25”. Deze man liet duidelijk blijken dat hij maar zelden in een café kwam. Want dan had hij geweten dat als je alle kosten van een café-bedrijf doorberekend in ‘n pilsje de marge op die €1,75 echt niet zo groot is. Misschien is de marge/winst die hij in zijn verenigingshaven voor ‘n pilsje betaald wel groter (inkoop kratje pils uit de aanbieding bij de super!!!). . . ondanks het feit dat hij al veel aan vrije uren werk doet voor zijn vereniging.

Juupke

Column Bierprijs

Pa had een kratje bier in de aanbieding gekocht voor €7,99. Slechts €1,11 per liter, €0,33 per flesje of €0,22 per glas . . . koopje ! ! !
Nippend aan zijn eerste glas dacht hij na. Was dat bier nu wel echt zo goedkoop?
Laatst nog een TV programma gezien waarin alle kosten van een auto inclusief de aanschaf, afschrijving, verzekering, belasting, onderhoud e.d. per kilometer netjes werden voorgerekend.

Hij dacht aan zijn zojuist gekocht kratje bier en sloeg aan het tellen. Hij was het kratje met de auto gaan halen, 3 km v.v. Tja, en als hij dan ook nog eens alle andere kosten ging tellen voor zijn “thuiscafé: “
de hypotheek-lasten, huurwaardeforfait, gemeentelijke belastingen, gas-water-electrisch, brand- en inboedel-verzekering, de ziektekosten-verzekering en zo nog tal van kleine vaste uitgaveposten. Zo werd zijn pilsje thuis aanzienlijk duurder en met de omzet in zijn huiscafé zou hij snel failliet zijn geweest.

Om de hoek lag het gezellige buurtcafé van Sjaan en Piet. Weliswaar koste het pilsje daar €1,75 maar je trof er ook altijd vrienden en buurtgenoten voor een praatje. En een potje biljarten vond hij ook leuk. Thuis zat hij vaak maar verveeld voor de TV als ma en de kinderen hun favoriete programma’s keken, die hij hun trouwens van harte gunde. Met moe overlegd en zij had er geen moeite mee als pa een keer per week’n paar uurtjes naar het café van Sjaan en Piet zou gaan.
Enkele dagen later stapte pa vanuit de avondkou het warme café binnen waar hij hartelijk begroet werd. Het versgetapte pilsje smaakte uitstekend en even later rolden de biljartballen over het groene laken.

Juupke

Column Terrassen (3)

Wat??? Nu met dat klote weer nog over terassen beginnen. Mensen vergeten vlug . . . . of zijn jullie soms vergeten dat we net 2 prachtige zonnige zaterdagen in September achter de rug hebben? En wie weet wat de nazomer nog voor ons in petto heeft?

Terrassen, even evalueren. Was de bediening vriendelijk, goed, korrekt en snel? Of lag het terras vol met resten van vorige bezoekers. Nee, ik bedoel niet de blaadjes die van de bomen vallen. Waren de tafels schoon? Werd het glas bier korrekt uitgeserveerd met het logo naar voren en een viltje eronder? Of hebt u met uw lichte broek/shirt en donker biertje of rode wijn wel eens gedacht: “Tja, dat kan straks weer in de was” als er weer ‘n dike donkere drup op uw kleding terecht kwam.

Het is een genot om op een terras te zitten waar men alles goed voor elkaar heeft en de service perfect is. Waar je je als gast/klant nog koning voelt.
Daar kan ik echt van genieten. Op dit gebied laat men nogal eens steken vallen.

Maar het terrasseizoen loopt zo langzaam ten einde . . . hoewel??? Als ik deze herfst/winter weer in Maastricht, Nijmegen of ‘n andere stad kom hoeft de zon zich maar even te laten zien of de mensen gaan buiten zitten met of zonder terrasver-warming. Schroeien zich de haren van de kop en krijgen tegelikertijd ijskouwe poten. Wat dat betreft is de Nederlander een echte terras liefhebber.
Persoonlijk zit ik liever in het café onder het motto: “Als ik naar de kerk ga, ga ik toch ook niet op het kerkplein staan te bidden”.

Juupke

Column Terrassen (2)

Het zomerseizoen draait volop en daarmee ook het terrasgebeuren. Wat is er niet mooiere dan vanachter je zonnebril en een koel glas bier de mensen op het terras te beloeren. Welke Nederlander beoefent die sport nou niet ? En je ziet zoal wat rondlopen. Nee, ik wil het deze keer niet hebben over sommige vrouwen die er soms uitzien als een iets te strak ingepakte rollade bij de slager.

Maar nu eens een keer de zomer-mannenmode onder de loep genomen.

Pa loopt het hele jaar door in lange broek maar tijdens de vakantie heeft moe de korte broek, of iets wat er voor door moet gaan, voor hem klaar liggen. Korte broek in soorten en maten: model flodderboks, model pyama bloemetjesboks, te warm gewassen lange broek en ga zo maar door. Bijpassend schoeisel ontbreekt. Geen modieuze sandalen of sportief schoentje. Nee, pa trekt z’n gewone schoenen aan. Variërend van model botsauto tot chique broques en dat geheel dan gecombineerd met korte, maar véél te lange sokken die slaan als een tang op een varken. Om te huilen. Menig couturier zou bij de aanblik hiervan zichzelf gillend de haren uit het hoofd trekken en een zenuwuitstorting nabij zijn. Het is dat ik weet dat het ski-seizoen ten einde is anders zou ik bij de aanblik van de melkfleskleurige boterknieën denken dat hij deze morgen nog met de eerste gipsvlucht is teruggekeerd uit de Alpen.

Mocht U nu denken: “Inderdaad helemaal mee eens wat de mannen zich aanpoemelen en hier zou de politie streng tegen op moeten treden !”

Mijn antwoord is: “Nee, niet doen of wilt u mij de ultieme lol van het terrasbezoek ontnemen”.

Juupke

Column Terrassen!

De laatste weken is het terrasseizoen in volle hevigheid losgebarsten met dit mooie zomerweer. Of is het soms toch iets te warm? Dan geldt het oude spreekwoord van neringdoenden: “Vrouwen bloot, handel dood!” Hoewel dit niet altijd opgaat. Vorig jaar bezocht ik op ‘n kale woensdagmiddag in de vakantie Café De Hertog Jan Proeverij (= HJP). Dit bestaat toch niet . . . het terras zat barstensvol van voor tot achter. Het levende besnorde pijprokende logo van HJP, Henk Clevis, kreeg het niet bijgetapt en de bediening liep zich uit de naad om de bestellingen op te nemen en weg te brengen. De keukenbrigade moet gedacht hebben dat de hongerwinter ondanks de hoge temperaturen weer opnieuw was uitgebroken. Hier was niet tegen aan te werken. Sommige bezoekers liepen meteen weer weg. Anderen konden hun ongeduld nauwelijks bedwingen. Op een terras gaan zitten zou toch even onthaasten moeten zijn. Maar schijnbaar denken velen daar toch iets anders over en kunnen weinig begrip opbrengen als ze even moeten wachten. Ik zou in dit geval willen zeggen: “Neem U de tijd en niet het leven!”

Juupke

Column Website

Als je geen eigen website hebt tel je tegenwoordig niet meer mee op de digitale snelweg. Elk zichzelf respecterende club of bedrijf meent ‘n website te moeten hebben; variërend van de plaatselijke geitenfokvereniging, de regionale punnikclub en zelfs horecazaken doen hier aan mee. Met veel enthousiasme wordt een site opgezet en dan pas telt men mee in deze gedigitaliseerde wereld. Helaas begint dan de ellende want heel wat websites worden daarna niet meer of slechts zeer sporadisch geactualiseerd. Niets wat beter werkt dat mensen jouw site niet meer bezoeken want er verandert toch geen moer.

Café De Hertog Jan Proeverij vernieuwt nu hun site voor de 3e keer. Chapeau !

Regelmatig bezoek ik hun website en ik kan rustig zeggen dat Bram en zijn kornuiten hun best doen om de site levend te houden . . . en mocht dat niet zo zijn dan zal ik hun daar op wijzen.

Juupke

p.s. Het ligt in mijn bedoeling om periodiek een column aan te leveren op deze website. Als onafhankelijke bezoeker van dit café en vele anderen in den lande zie je wel eens wat waar je dan iets leuks over kunt schrijven.